اصول اساسی اتصال دهنده ها
عملکرد اصلی اتصال دهنده ها این است که دو یا چند قسمت را محکم به یک کل وصل کنید. اتصال دهنده ها از طریق ویژگی های طراحی خود ، مانند نخ ، پین ، پرچ و غیره ، به تثبیت و اتصال بین قطعات دست می یابند. اتصال دهنده های نخ مانند پیچ ، آجیل ، گل میخ و غیره ، از طریق نیش نخ ها از قبل بارگذاری می کنند و از این طریق قطعات اتصال را به هم محکم می کنند. اتصال دهنده های غیر رشته ای مانند پرچ ، حلقه های نگهدارنده و غیره با قفل مکانیکی ثابت می شوند.
انواع اصلی اتصال دهنده ها و اصول کاری آنها
پیچ ها: از یک سر و میله پیچ تشکیل شده است و برای اتصال دو قسمت از طریق سوراخ باید با یک مهره استفاده شود. اتصالات پیچ قابل جدا شدن است.
آجیل: دارای یک سوراخ داخلی داخلی است و برای دستیابی به اتصال بسته شده قطعات از طریق نیش نخ ، از پیچ و مهره استفاده می شود.
studs: این سر ندارد و در هر دو انتها موضوعاتی دارد. یک انتهای با یک سوراخ نخ داخلی به یک قسمت پیچ می شود و انتهای دیگر از یک قسمت با یک سوراخ از طریق سوراخ عبور می کند و برای دستیابی به یک اتصال بسته شده بر روی مهره پیچ می شود.
screws: به پیچ های دستگاه ، پیچ های تنظیم شده و پیچ های هدف خاص تقسیم می شود ، که عمدتا برای بستن یک قسمت به قسمت دیگر استفاده می شود.
scews-tappapping screws: برای اتصال اجزای فلزی نازک استفاده می شود ، و طراحی نخ آن را می توان مستقیماً در سوراخ مؤلفه پیچ کرد تا یک نخ داخلی تشکیل شود.
Wood Screws: برای اتصال چوب با مواد دیگر استفاده می شود.
washers: برای افزایش ناحیه تماس ، کاهش غلظت فشار و جلوگیری از شل شدن ، بین پیچ ها و کانکتورها قرار می گیرد.
RETINING RINGS: برای رفع قطعات به صورت محوری استفاده می شود.
pin: برای اتصال یا موقعیت یابی rsed.
Rivets: با ماشینکاری بدون نخ ، دو یا چند قسمت را با هم قرار داده است
